"[Είμαστε κάτι...]" ξανά. (Κώστας Καρυωτάκης)

   Κανονικά είναι περιττή αυτή η ανάρτηση μιας και υπάρχει ήδη στο ιστολόγιο σχολιασμός για το ποίημα και μάλιστα σε δύο αναρτήσεις (εδώ κι εδώ) Αλλά μιας και αυτές είναι αποσπασματικές και είχα το κείμενο σχετικά έτοιμο, είπα να κάνω και αυτήν την ανάρτηση.

Εκεί στο Νότο: "William George Allum" και "Σταυρός του Νότου" (Νίκος Καββαδίας)

    Πάμε, λοιπόν,  μια βόλτα " εκεί στο Νότο που τρίζει ο θάνατος κι η αγάπη κάνει κρότο", με όχημα  δυο ποιήματα του Νίκου Καββαδία, το "William George Allum"  και τον "Σταυρό του Νότου", τα οποία περιέχουν τα τρία  βασικά θέματα του καββαδιακού ποιητικού σύμπαντος: τη γυναίκα και τη θάλασσα, τα δυο αντίθετα στοιχεία που βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση και οδηγούν νομοτελειακά στο τρίτο,  τον θάνατο... 

Social Distancing: Μια "Κάθαρσις" (Κώστας Καρυωτάκης) "Επί Ασπαλάθων" (Γιώργος Σεφέρης)

   Εκτός από το τυχαίο εν πολλοίς γεγονός ότι και τα δυο  κείμενα είναι από τα τελευταία έργα των συγγραφέων τους, η «Κάθαρσις» του Καρυωτάκη και το «Επί Ασπαλάθων» του Σεφέρη έχουν και μια ουσιώδη ομοιότητα: ότι χρησιμοποιούν το… social distancing  ως μέσο απομάκρυνσης από μια δυσάρεστη και δυσώδη πραγματικότητα.

"Δεν μ΄ αγαπά και περισσεύει ένα"- Κείμενα για την ερωτική απώλεια από μαθητές του Ε1 του Μουσικού Σχολείου Ρόδου

 Πέρασε καραντίνα και παρέμεινε σε περιορισμό όπως κι εμείς η συγκεκριμένη εργασία. 

 Την  Τρίτη την έβαλα στο φάκελο που βάζω τις εργασίες και τις καταστάσεις μου μαζί με το εμπιθριάκι μου, τα διαγωνίσματα που θα έγραφε το Β2 σε  Αρχαία  και Ιλιάδα, τις εκθέσεις που θα έγραφε το Γ1 και το Γ3 και τα τεστ που θα έγραφε η Β΄Λυκείου, όλα ωραία, τακτοποιημένα και τα ξέχασα  στο σχολείο. Μόνο την Τετάρτη κλείσαν τα σχολεία και έμεινε κι εκείνη μαζί με τα άλλα στο σχολείο αποκλεισμένη... 

Μικροί κριτικοί στον κοροναϊό 5: "Πριν τους αλλάξει ο Χρόνος" (Κωνσταντίνος Καβάφης) - Από τη Σοφία, μαθήτρια στο Ε1 του Μουσικού Σχολείου Ρόδου

 Στα πλαίσια των δημιουργικών εργασιών με θέμα την ποίηση που υλοποιούν  στα πλαίσια του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας οι μαθητές και οι μαθήτριες της Β΄Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Ρόδου, η Σοφία επέλεξε να σχολιάσει ένα ποίημα.

Μικροί κριτικοί στον κοροναϊό 4: "[Δεντρα μου, δέντρα ξέφυλλα...]" (Κώστας Καρυωτάκης) - Από την Αγγελική, μαθήτρια στο Ε1 του Μουσικού Σχολείου Ρόδου"

   Εντάξει, δεν ξέρω τι θα κάνω με αυτά τα παιδιά. Ούτε καν τις εισαγωγές δεν με αφήνουν να γράφω πια! Να εδώ η Αγγελική από το Ε1 του Μουσικού Σχολείου Ρόδου που σχολιάζει στα πλαίσια του μαθήματος της Λογοτεχνίας το ποίημα του Καρυωτάκη "[Δέντρα μου, δέντρα ξέφυλλα...]", μέχρι και εργοβιογραφία του ποιητή έχει προτάξει. Το επόμενο στάδιο είναι να τους δώσω τα κλειδιά και να γράφουνε μόνα τους, ενώ εγώ θα παίζω βιντεοπαιχνίδια... 

Μικροί κριτικοί στον κοροναϊό 1: "Το πρώτο σκαλί" (Κωνσταντίνος Καβάφης) - Από την Γαβριέλα Δ., μαθήτρια της Β΄Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Ρόδου

   Μπορεί να έχουν κλείσει τα σχολεία αλλά αυτό δεν συμβαίνει ότι σταματάει η εκπαιδευτική δραστηριότητα. Οι μαθήτριες και οι μαθητές της Β΄Λυκείου έχουν αναλάβει διάφορες δημιουργικές εργασίες στα μαθήματα της Ιστορίας της Λογοτεχνίας και της Φιλοσοφίας και σιγά σιγά αρχίζουν να μου τις στέλνουν.

Ολόκληρο το ποίημα (και κάτι ψιλά) 12: "Ένας γέροντας στην ακροποταμιά" (Γιώργος Σεφέρης και το συλλογικό μας υποσυνείδητο)

. Η σημερινή περίπτωση είναι λίγο διαφορετική από τις υπόλοιπες αυτής της σειράς δημοσιεύσεων, καθώς δεν έχουμε να κάνουμε με μελοποίηση τμήματος ενός ποιήματος αλλά με... ανθολόγηση.

ΒΟΥΙ ΓΟΥΙ ΔΟΥΙ (Ποιήματα αλά "ΒΑΟ ΓΑΟ ΔΑΟ" από το Ε2 του Μουσικού Σχολείου Ρόδου)

 Τον παθών του τον τάραχο τραβάει με μένα το ασημοπολύσημο ποίημα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη "ΒΑΟ ΓΑΟ ΔΑΟ"...

Δεσποινίς ετών 39, νούμερο... «Δύο!» ( Γεράσιμος Μαρκοράς)

 Ο Γεράσιμος Μαρκοράς είναι σολωμικός ποιητής της επτανησιακής σχολής, ξεχασμένος σήμερα.

Και πάλι το "ΒΑΟ ΓΑΟ ΔΑΟ", ερμηνευμένο εικαστικά από το Ε2 του Μουσικού Σχολείου Ρόδου

   Αγαπητέ κύριε Λαπαθιώτη, φίλε Ναπολέοντα, την πάτησες και συγγνώμη που το λέω έτσι ωμά...

"Ό,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει": Ένα μίνι διδακτικό σενάριο πάνω στο ποίημα "[Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα]" του Κώστα Καρυωτάκη

   Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα μίνι διδακτικό σενάριο (στα πρότυπα αυτού), χρήσιμο ίσως  για περιπτώσεις  σχολείων στις οποίες η πρόσβαση στην αίθουσα πληροφορικής ή διαδραστικού είναι δύσκολη. Πράγματα δηλαδή από τη ζωή βγαλμένα...

"ΒΑΟ ΔΑΟ ΓΑΟ" - Ναπολέοντας Λαπαθιώτης

Ανάδοντας το 1938  την εντέδα «ΒΑΟ ΓΑΟ ΔΑΟ, ο Ναπολέοντας Λαπαθιώτης σερτιρε το ενσεριχτο του αναμονίματος του «σταχερισμού». Ας, αρχόν, σαφέσουμε κάλιτα το μεριμενόμενο  την  εντέδας, αφού το ασφάζουμε ανεβά εδώ.

"Δείπνος" - 'Αγγελος Σικελιανός.

Ο  "Δείπνος" αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της ποιητικής τέχνης του Σικελιανού.

Ολόκληρο το ποίημα 1: Άρνηση (Γιώργος Σεφέρης και Μίκης Θεοδωράκης)

    Είναι η πρώτη ανάρτηση της στήλης "Ολόκληρο το ποίημα".

Τα μιρούνια, οι Sigur Ros, η Φιλοσοφία, το "ΒΑΟ ΔΑΟ ΓΑΟ" του Λαπαθιώτη, το Ε1 του Μουσικού Σχολείου Ρόδου κι ο Παύλος ο Γκογκέν ( συν μία έκπληξη)

   Τι κοινό έχουν όλα αυτά εύλογα θα αναρωτιόταν κάποιος, έτσι δεν είναι; Απλό είναι...

Roses in frozen gardens: Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα (Κώστας Καρυωτάκης)

    Ως γνωστόν οι μινόρε κλίμακες είναι συνδεδεμένες  με θλιβερά ακούσματα, ενώ αντίθετα οι  ματζόρε θεωρούνται πιο αλέγρες.  Εν αντιθέσει, όμως  με ότι θα περίμενε κανείς από ένα ποίημα του Καρυωτάκη,  το  «[Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα]» διαψεύδει τις αναμονές μας και ξεκινά σε τόνους ματζόρε. (Μια πρόταση διδακτικής προσέγγισης του ποιήματος εδώ. )

Ο κύκλος των χαμένων ποιητών: Η Γενιά του '20

Δείτε αυτό το ποίημα:

Strange colour blue: "Λήθη" (Λορέντζος Μαβίλης), ένα στοχάστικο δοκίμιο σε στίχους

    Ένας  χαρακτήρας στην ταινία "Ραν" του Ακίρα Κουροσάβα ( μια μεταφορά  του "Βασιλιά Ληρ" στην φεουδαρχική Ιαπωνία)  λέει ότι "Ο άνθρωπος γεννιέται κλαίγοντας και όταν κλάψει αρκετά πεθαίνει".

    Ο Σοπενχάουερ είχε γράψει  ότι "η ζωή είναι μια συνεχής μάχη για την επιβίωση, με τη σιγουριά της τελικής ήττας".

    Ένα μύθος θέλει τον Όμηρο να είχε δηλώσει στις κάμερες  ότι το καλύτερο για τον άνθρωπο είναι  να μη γεννιέται κι αν γεννηθεί να πεθάνει αμέσως .

      Κάτι παρόμοιο λέει και ο Σοφοκλής στον 1225 στίχο του "Οιδίποδα επί Κολωνώ"

     Κι ο Μαβίλης έγραψε τη "Λήθη"

Φωτιά στα Σαββατόβραδα: Η ερωτική απώλεια (που έγινε συνήθειά μας) από την παράδοση ("H αναχώρησίς της"- Γ. Ζαλοκώστας) στον μοντερνισμό ("Η νοσταλγία γυρίζει" - Μ. Σαχτούρης)

   Ο ζωντανός ο χωρισμός το λέει και το τραγούδι ( δυο για την ακρίβεια ) παρηγοριά δεν έχει.  Και η ερωτική απώλεια αποτελεί μια εξόχως σπαρακτική εκδοχή του ζωντανού του χωρισμού και με αυτή θα ασχοληθεί η σημερινή δημοσίευση, σχολιάζοντας ένα παραδοσιακό κι ένα μοντέρνο ποίημα (κι ένα τραγούδι),  με όρους συνεξέτασης όμως, κι  όχι  σύγκρισης -αντίθεσης.