Αντίο, Μάντι

    Εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, μας αποχαιρετούσε κάθε Ιούνη που φεύγαμε από το σχολείο και μας προϋπαντούσε τον Σεπτέμβρη που γυρίζαμε. 

Αντί αποχαιρετισμού -από την Νίκη Ν.

Η Νίκη Ν. έγραψε το κείμενο που θα διαβάσετε σήμερα και το διάβασε μαζί με την Μαρία Τ. στην αποχαιρετιστήρια γιορτή της φετινής Γ' Γυμνασίου.

Νεκρός αδερφός (A film about the murder of Alexandros Grigoropoulos)

Ούτε καν 16 κι ο δολοφόνος του ελεύθερος. 

Αντίο, φίλε Θάνο

 Το έπαιξε ακόμα μια φορά σαν να ήταν η πρώτη...

Της Χαλιμάς τα παραμύθια: "Στο παιδί μου" (Μανόλης Αναγνωστάκης) και "Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας" (Ντίνος Χριστιανόπουλος)

  "Ξέρει η μαμά" ... 

Αντί επιλόγου (για τα παιδιά που δίνουν Πανελλήνιες και όχι μόνο )

Αυτό είναι λοιπόν... Έφτασε η στιγμή που περιμένατε ένα χρόνο τώρα...

Μέθανα. Σαν ηφαίστειο που ξυπνά...

Τα Μέθανα είναι το βασίλειο των αντιφάσεων...

Η "Φλόγα" στην καρδιά μας

Συχνά-πυκνά το ιστολόγιο αυτό έχει φιλοξενήσει εργασίες της, γραπτά, διηγήματα, βίντεο ή ζωγραφιές της. Η δραστήρια φύση της, η επίμονη προσπάθεια και η δημιουργικότητά της τα προηγούμενα τρία χρόνια -όσα ήταν μαθήτρια του Γυμνασίου Παραδεισίου και μαθήτρια δική μου- έκαναν την παρουσία της έντονη μέσα στην τάξη και τη συμβολή της συστατικό στοιχείο κάθε γιορτής ή πρωτοβουλίας του σχολείου.

Το τραγούδι της ημέρας. Πρωινό τσιγάρο.

Ο θάνατος είναι πολύ περίεργη κατάσταση. Είναι η ύστατη στιγμή να συνειδητοποιήσεις. Ότι δεν θα υπάρξουν άλλες στιγμές.

Για τα παιδιά από το Ψυχικό (κι όχι για ... ψυχικό)

Τα πολυαγαπημένα μου παιδιά που πήγαιναν στην Γ' Γυμνασίου του 1ου Γυμνασίου Νέου Ψυχικού τη χρονιά 2007-08, μεγαλώσανε κι ετοιμάζονται να δώσουν πανελλήνιες...

"Βιάστηκε να νυχτώσει... Νίκος Παπάζογλου". Της Νικολέττας Λ. από το Β1

Η Νικολέττα -μάλλον θα έπρεπε να πω πλέον η γνωστή Νικολέττα- από το Β1 του Γυμνασίου Αφάντου,  ... σήκωσε τα κόκκινα φουλάρια.

Ο αετός πεθαίνει στον αέρα...

Για αυτούς που φεύγουν, αναμετρώμενοι στα ίσια με το  θάνατο...

Το τραγούδι της ημέρας. Θεσσαλονίκη.

Αφιερωμένο σε μια αγαπημένη φίλη που δεν πρόλαβα να αποχαιρετήσω όπως θα 'θελα...

Σηκώστε τα κόκκινα φουλάρια!!!

Θα είσαι εδώ, Νίκο!

Σημείωση...

Το ιστολόγιο δεν ασχολήθηκε με τον -βιολογικό- θάνατο του Μανόλη Ρασούλη, γιατί δεν πιστεύει ότι αυτοί και αυτά που αγαπάει μπορούν να πεθάνουν...

αντί επιλόγου (ένα αντίο ή ένα ωρεβουάρ...)

Όταν ήρθα στο σχολείο σας, σας "συστήθηκα" με αυτό το ποιηματάκι...

Δεν είναι το τραγούδι της ημέρας...