Κονιάκ πολλών αστέρων: "Το όνομά μου" (Οδυσσέας Ιωάννου) ως παράλληλο κείμενο στο ποίημα της Δημουλά* και λίγα λόγια για την "Σιωπή" από τα Ξύλινα Σπαθιά

"Το όνομα μου" είναι ένα... πεζοτράγουδο, που  το ερμηνεύει  εκπληκτικά η Νατάσα  Μποφίλιου με μουσική υπόκρουση ένα θέμα του Θέμη Καραμουρατίδη.

Από την "Σονάτα του σεληνόφωτος" (Γιάννης Ρίτσος)στη "Μπαλάντα στο χαμένο σεληνόφως"

"Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα,

 μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο.

 Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ.

 Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου."

Τόσο ωραίοι στίχοι κι εκπέσανε σε εξεταστική ύλη... Λες και βαθμολογείται η ευαισθησία!

Ποιήματα για την ποίηση. "Τα δώρα " (Μίλτος Σαχτούρης) = "Στο παιδί μου" (Μανόλης Αναγνωστάκης)

  Παραδοσιακά, όταν διδάσκω Λογοτεχνία στην Γ΄ Γυμνασίου, ξεκινάω με το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη "Στο παιδί μου", το οποίο διατρανώνει, πέρα από το αναφαίρετο δικαίωμα των ανθρώπων στην αλήθεια, το χρέος του ποιητή (περισσότερες λεπτομέρειες εδώ). Η ποίηση λοιπόν, είναι ο θεματοφύλακας της αλήθειας. Η ποίηση είναι ο ακοίμητος φρουρός των ανθρώπων και τους υπενθυμίζει την αλήθεια, πίσω από τα παραμύθια όσων προσπαθούν να τους ποδηγετήσουν είτε παρουσιάζοντας μια ψευδώς ειδυλλιακή εικόνα των πραγμάτων είτε τρομάζοντας τους με φανταστικούς εχθρούς και κινδύνους. Φέτος θα κλείσουμε την χρονιά με ακόμα ένα αυταναφορικό ποίημα -ένα ποίημα που μιλάει για την ποίηση. Πρόκειται για "Τα δώρα" του Μίλτου Σαχτούρη.

Χωρίς σχόλια ... (Όπου χρονολογία, συμπληρώστε κατά το δοκούν... Και το πρέπον!)