Στην Ανδρομέδα και τη Γη: Δυο, λάθος, τρεις Χρυσηίδες στον ουρανό!!!

  Η Χρυσηίδα, η κόρη του Χρύση, μπορεί να είναι ανώνυμη στον Όμηρο (το "Χρυσηίδα"είναι πατρωνυμικό) και δείγμα της διαχρονικής αντικειμενοποίησης της γυναίκας, έγινε όμως, όπως πρωτοείπαμε εδώ,  επώνυμη δύο τριών  ουράνιων σωμάτων. 

Εγώ, η Χρυσηίδα (Από την Β΄ Γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Ροδου)

    Η δημοσίευση που ακολουθεί περιλαμβάνει τα παράγωγα μιας διδακτικής παρέμβασης  που κάναμε  ακόμα μια χρονιά με τα παιδιά της Β'  Γυμνασίου στα πλαίσια της Ιλιάδας και δράσης σχετικής με τα έμφυλα στερεότυπα στα πλαίσια της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας.  

Στην Ανδρομέδα και τη Γη: Το Νεφέλωμα της Κεφαλής του Πιθήκου (NGC 2174)

 19 του Φλεβάρη είναι η...  πρωτοχρονιά του τηλεσκοπίου Χαμπλ, καθώς εκείνη τη μέρα το 1990 έπιασε δουλειά . 

Στην Ανδρομέδα και τη Γη: Τ΄ αστέρι του... Μπαρνάρντ

  Οκ,  το Αστέρι του Βοριά, ο Πολικός Άστέρας  δηλαδή, είναι γνωστός, χιλιοτραγουδισμένος και με έντονο πολιτιστικό αποτύπωμα σε όλη την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Αλλά ταξίδι σχεδιασμένο για να τον επισκεφτεί έχει; Γιατί του Μπαρνάντ το αστέρι έχει...  

Στην Ανδρομέδα και την Γη: Το Σούπερνόβα 1987Α, μιας άλλης προσωπικής πρωτοχρονιάς

  Συνεχίζοντας να παίζουμε  με μια εφαρμογούλα στην οποία γράφεις την ημέρα γενεθλίων σου και σου δείχνει μια αστρονομική φωτογραφία που τράβηξε εκείνη την ημέρα το Χαμπλ, ας δούμε τι έδειξε για την σημερινή μας προσωπική πρωτοχρονιά ...

Στην Ανδρομέδα και τη Γη : NGC 290, το ανοιχτό σμήνος μιας άλλης προσωπικής πρωτοχρονιάς

  Παίζω το τελευταίο διάστημα με μια εφαρμογούλα στην οποία γράφεις την ημέρα γενεθλίων σου και σου δείχνει μια αστρονομική φωτογραφία που τράβηξε εκείνη την ημέρα το Χαμπλ. 

Στην Ανδρομέδα και τη Γη: Μ83, ο γαλαξίας της προσωπικής μου πρωτοχρονιάς

Μ81: Τσεκ! 

Μ82: Τσέκ! (Στο ίδιο λινκ με πιο πάνω)

Μ83: Ουπς...

Εγώ δεν ήμουνα πλανήτης, πλανήτη με έπλασες εσύ! (Οι υποθετικοί πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος)

  Σε προηγούμενη ανάρτηση αναφερθήκαμε σε ουράνια σώματα του ηλιακού μας συστήματος που θεωρήθηκαν κάποια στιγμή πλανήτες και μετά αποπλανητοποιηθήκανε. Τουλάχιστον, όμως, υπήρξανε. Όχι πλανήτες. Γενικά, υπήρξανε κι υπάρχουνε ακόμα. Γιατί σήμερά θα μιλήσουν για κείνα τα  υποτιθέμενα σώματα που κατά την διάρκεια της Ιστορίας οι επιστήμονες είκασαν κατά καιρούς ότι ήταν  πλανήτες. Μόνο που  οι πλανήτης αυτοί είτε δεν υπήρχαν είτε η ύπαρξή τους δεν έχει αποδειχθεί. 

Μη πατάτε την ... Μιμόζα (Στην Ανδρομέδα και τη Γη)

  ...Και να θέλετε, δηλαδή, δεν μπορείτε, γιατί μιλάμε για τον β' του Σταυρού του Νότου, του πολυτραγουδισμένου  από μας τους καββαδιακούς αστερισμού. Άσε που απέχει κάμποσα έτη φωτός... 280 κατά προσέγγιση. 

Εγώ δεν ήμουνα πλανήτης, πλανήτη μ' έκανες εσύ: Οι πρώην πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος.

  Η παρούσα ανάρτηση έχει αστρονομικό θέμα και η ρίζα της βρίσκεται στην έρευνα που έκανα, όταν έγραφα τη σχετική ανάρτηση για τον Πλούτωνα και την αποπλανητοποίησή του. 

Εράκης: Ένα αστέρι γκρενά, που δεν το... τραγούδησε ο Πάριος

  Ε, να μην χαλάσω την παράδοση, Ας ξεκινήσω και φέτος με μια αστρονομική ανάρτηση την χρονιά... 

Στην Αδρομέδα και τη Γη: Κοίτα το πουλάκι! (Η Γη και η Σελήνη από τον Ερμή)

  Μια από τις αγαπημένες μου διαστημικές φωτογραφίες είναι η ακόλουθη. 

Υπατία, η αιώνια γυναίκα: Ένα ταξίδι από την μαύρη τρύπα της ανθρώπινης ύπαρξης στην μαύρη τρύπα ενός γαλαξία

Βρισκόμαστε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και η χρονιά είναι το 415 μ.Χ.  

Στην Ανδρομέδα και στη Γη: Για τον Leleākūhonua πάλι...

    Πάλι,  γιατί ενώ- ας πούμε- για τον St 2-18 , που είναι το μεγαλύτερο άστρο του σύμπαντος (so far),  δεν έχουμε κάνει  ανάρτηση, για τον Leleākūhonua  αυτή είναι η τρίτη. 

Σχετικότητα (Μια μικρή ιστορία κοσμικού τρόμου)

Η ακόλουθη εικόνα είναι από τις αγαπημένες μου. 

Στην Ανδρομέδα και τη Γη: "Άβε, σύμπαν! Ο μελλοθάνατος σε χαιρετά" (Μπετελγκέζ ή Βετελγόζης)

 Μελλοθάνατος γιατί ο Μπετελγκέζ, το α΄του Ωρίωνα (για τον αστερισμό και τα άστρα του έχουμε πει εδώ κάποια πράγματα), είναι στα τελευταία του.

Στην Ανδρομέδα και τη Γη: Πλούτωνας, πρίγκηψ και φτωχός (Και λίγα λόγια για τον Χάροντα)

     Φαίνεται ότι το μήλο έπεσε κάτω από την μηλιά.

Στην Ανδρομέδα και τη Γη: Ένα νυχτέρι ανάμεσα στον Βέγα, τον Ντενέμπ και τον Αλτάιρ (το θερινό τρίγωνο δηλαδή)

  Σαν σύγχρονος  Όμηρος  ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου συνθέτει τα τραγούδια του με ψηφίδες από την παράδοση, τη συλλογική μνήμη, την επιστήμη και τη φιλοσοφία, τοποθετημένες με τρόπο λογοτεχνικό.

Στην Ανδρομέδα και τη Γη: Οι Πυλώνες της Δημιουργίας (Pillars of Creation)

Και φέτος θα ξεκινήσω τη σεζόν του ιστολογίου με μια αστρονομικού ενδιαφέροντος δημοσίευση ,  παρουσιάζοντας την εμβληματική φωτογραφία που είναι γνωστή με το όνομα "Οι πυλώνες της δημιουργίας".

Στην Ανδρομέδα και τη Γη: Sweet home Τιτάνα

      Είναι τα μέσα της δεκαετίας του ’80.  Η δασκάλα του μικρού ορεινού μονοθέσιου σχολείου έχει βάλει ασκήσεις στους μαθητές την τρίτης και της τετάρτης και παλεύει  με νύχια και με δόντια να μάθει τα πρώτα γράμματα στα τέσσερα πέντε παιδάκια της πρώτης και της δευτέρας (Δεν τα κατάφερε. Κανένα τους δεν τελείωσε το δημοτικό κι ένα από αυτά δεν  έμαθε να γράφει ούτε καν το όνομά του). Τα έξι παιδάκια της  της πέμπτης και της έκτης έχουν ελεύθερη  ώρα, κάθονται στο πίσω μέρος της αίθουσας και ζωγραφίζουν... Όλα; Όχι, ένας πιτσιρίκος μισοκρυμμένος  πίσω από τα παλιά μεγάλα ξύλινα θρανία,  έχει χώσει το κεφάλι του σε ένα βιβλίο. Ξαφνικά πετάγεται, σηκώνει  τα χέρια του ψηλά όπως θα έκανε σε δέκα χρονιά ο Βαζέχα στο γκολ στο  Άμστερνταμ και τρέχει μέσα στο σχολέιο  ζητωκραυγάζοντας : «Φύγανε, φύγανε».