"Και ματαξαναπιάνει χ3 (ή κάπου εκεί) ο Σολωμός τους στίχους μας και βάζει"

 Ακόμα μια χρονιά το φάντασμα του Σολωμού δεν ήρθε να μας πλακώσει στις φάπες, οπότε συνεχίζουμε να "συμπληρώνουμε" τον στίχο που λείπει από το δεύτερο απόσπασμα του δευτέρου σχεδιάσματος των "Ελεύθερων Πολιορκημένων".

Ως γνωστόν (αντιγράφω από τις παλιότερες αναρτήσεις), στο  2ο απόσπασμα του Β΄ Σχεδιάσματος
εύκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό από τις τελίτσες και το γεγονός ότι ο στίχος "Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει" μένει μετέωρος ως προς την ομοιοκαταληξία και άρα πως ένας (ή τρεις, ή πέντε, ή εφτά, ή...) στίχος λείπει, δεν τον έγραψε ποτέ ο Σολωμός.

II

O Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε,

κι όσ' άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ' άρματα σε κλειούνε*.

.....................................................................................

Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει,

και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι,

π' ολονυχτίς εσύσμιξε* με τ' ουρανού τα κάλλη.

Και μες στης λίμνης τα νερά, όπ' έφθασε μ' ασπούδα*,

έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα,

που ευώδιασε τον ύπνο της μέσα στον άγριο κρίνο·

το σκουληκάκι βρίσκεται σ' ώρα γλυκιά κι εκείνο.

Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη·

η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι.

Με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει*:

«Όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει».

  Μετά τη διδασκαλία του αποσπάσματος των "Ελεύθερων Πολιορκημένων"

"...που ευώδιασε τον ύπνο της μέσα στον άγριο κρίνο·"

 που ανθολογείται στο
βιβλίο της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας διαπράξαμε και φέτος την... ύβρη να συμπληρώσουμε εν είδει άσκησης δημιουργικής γραφής τον στίχο που λείπει. Ιδανικά, αλλά όχι υποχρεωτικά, θα έπρεπε κατά σειρά τα παιδιά να γράψουνε ένα στίχο με θέμα την φύση, που θα είναι γραμμένος σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο και θα ομοιοκαταληκτεί ζευγαρωτά με το "Βελάζει" του επόμενου στίχου.  (Σχολιασμός των Ελεύθερων Πολιορκημένων και άλλες δημιουργικές εργασίες, παρόμοιες ή όχι μπορείτε να δείτε στους ακόλουθους συνδέσμους:   εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ,  εδώ.

Ακολουθεί η φετινή εσοδεία στίχων... 

Πουλάκι πάνω στο βουνό πετάει κι αγαλλιάζει 

Κι ο Απρίλης μες στα άνθη του ξανά αναστενάζει 

Κι η Άνοιξη σιγά σιγά ανθίζει κι ωριμάζει 

Κι από την λίμνη τη λαμπρή χρυσή βροχή σταλάζει 

Πετούν στα δέντρα τα πουλιά και κάποιο κελαηδάει 

Να τα πουλάκια κελαηδούν, φυσάει το αεράκι 

Η φύση γύρω ολάνθιστη και οι καρδιές σκιρτούνε 

Κι ο καρπός όλων των δεντρών σιγά σιγά ωριμάζει 

Και το πουλί στο δέντρο του κάθεται και αράζει 

Έρχεται πάλι η Άνοιξη, ξανά μας αγκαλιάζει 

Πετάνε όλα τα πουλιά ανθίζουν τα λουλούδια 

το ποταμάκι κυλά ήρεμα, το αγέρι αγκαλιάζει 

Πέρα στο κάμπο τα στάχυα ο ήλιος χρυσαφιάζει 

Κι ένα σπουργίτι σ ένα δέντρο το τραγούδι του αλλάζει 

Κι ο αέρας τα τα λουλούδια τώρα γαργαλάει 

Κι ο όμορφος αγέρας χαλαρά πηγαίνει 

Κι η φύση όλη με τρελή χαρά αναστενάζει 

Πάνω σε ένα παράθυρο τριαντάφυλλα μοιράζει 

Κι ο ήλιος στην άνοιξης το φως  πάλι απαλά χαράζει 

Η μηλιά σε όλα τα παιδιά γλυκά φιλιά χαρίζει 

 Η φύση απλώνεται στο φως  και την ψυχή χαράζει 

Με τα λουλούδια τα όμορφα που ανθίζουν στο περβάζι 

Την ομορφιά της φύσης  όλα κοιτούν με χάζι 

Η φύση κάνει την αυγή να βλέπει, να φωνάζει 

Κατάμαυρο το κάστρο τον άνθρωπο τρομάζει 

Η φύση πάλι όλη τη γη γλυκά την αγκαλιάζει 

Όλα, τα πάντα πάνω της η Γη τα αγκαλιάζει. 

Την φύση χαρές του έρωτα και μας όλους μας κλειούνε 

Και τραγουδάκι έχομεν!!! Ποιητικόν και αντικατοπτρίζον την ψυχολογική κατάσταση των πολιορκημένων...