Μετά τους Σεληνίτες ( Από τις Β΄ Γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Ροδου και του Γυμνασίου Παραδεισίου)

   Και φέτος αποδεικνύεται ότι τα δυο αποσπάσματα  από την "Αληθινή ιστορία" του Λουκιανού που ανθολογούνται στα βιβλία των Αρχαίων Ελληνικών είναι από τα πιο αγαπημένα των μαθητών. Για αυτό και συχνά τα χρησιμοποιούμε για δημιουργικές εργασίες.

    Έτσι και φέτος , με αφορμή το απόσπασμα  που ανθολογείται στα Αρχαία της Β'  Γυμνασίου και στο

οποίο ο Λουκιανός περιγράφει τους Σεληνίτες, οι μαθήτριες και οι μαθητές της Β΄ Γυμνασίου του Γυμνασίου Παραδεισίου και του Μουσικού Σχολείου Ρόδου κλήθηκαν συμπληρώσουν την "Αληθινή Ιστορία" γράφοντας καινούργια κεφάλαια για καινούργια ταξίδια. Στα ταξίδια αυτά τους ζητήθηκε να φανταστούν το ουράνιο σώμα, πραγματικό ή φανταστικό, στο οποίο  υποτίθεται ότι ταξίδεψε ο Λουκιανός μετά τη Σελήνη κι έπειτα να  περιγράψουν τα βασικά χαρακτηριστικά του ίδιου και των κατοίκων του  και να το ζωγραφίσουν.  (Παλιότερες εργασίες με το ίδιο  θέμα μπορείτε να δείτε εδώ κι εδώ). Υπεύθυνοι της δράσης για το Γυμνάσιο Παραδεισίου υπήρξε η φιλόλογος Δέσποινα Γιαννιού και για το Μουσικό Σχολείο Ρόδου οι φιλόλογοι Γιώτα Τυρπάνη και Ηλίας Βενιζελέας. 

   Τις ζωγραφιές των παιδιών τις συγκεντρώσαμε και φτιάξαμε με αυτές ένα βιντεάκι στο οποίο ως ηχητική επένδυση χρησιμοποιήθηκε το μουσικό θέμα της Ευανθίας Ρεμπούτσικα "Μικρός Πρίγκιπας". 

Ακολουθούν οι εργασίες των παιδιών. 

Άγγελος Γ. 

Άγγελος Κ. 

Αθανασία Π. 

Αναστάσης 

Ανδρέας Τ. 

Αντζελίνα Τσ. 

Αντριάνα Τσ. και Τσαμπίκα Σ.

Αντώνης Κ. 

Αργυρώ Αγγ. 

Αρετή 

   Φτάνοντας σε έναν άλλον πλανήτη, βρεθήκαμε μπροστά σε κατοίκους αλλόκοτους αλλά εντυπωσιακούς. Ήταν ψηλοί και λεπτοί, με σώματα σχεδόν διάφανα, που έλαμπαν όταν τα φώτιζε ο ήλιος του πλανήτη τους. Είχαν τρία μεγάλα μάτια στο πρόσωπό τους, ώστε να μπορούν να βλέπουν καλύτερα και να παρατηρούν τα πάντα γύρω τους, ενώ τα πόδια τους δεν είχαν νύχια και κινούνταν αθόρυβα. Ζούσαν σε μεγάλες πόλεις που αιωρούνταν στον αέρα και τα σπίτια τους ήταν φτιαγμένα από ελαφριά υλικά, άγνωστα σε εμάς.
    Οι κάτοικοι αυτοί δεν τρέφονταν όπως οι άνθρωποι της Γης, αλλά αντλούσαν την ενέργειά τους από το φως και τον αέρα. Δεν γνώριζαν τον πόλεμο γιατί πίστευαν ότι η γνώση και η συνεργασία είναι το πιο πολύτιμο αγαθό. Περνούσαν τον χρόνο τους συζητώντας για την φιλοσοφία και παρατηρώντας τα άστρα. Μας υποδέχτηκαν με ευγένεια και περιέργεια και μας έδειξαν πώς είναι η ζωή σε έναν κόσμο τόσο αρμονικό, κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε αν οι άνθρωποι της Γης έχουν πολλά να μάθουν ακόμη. 

Αριάδνη 

Άρτεμη Π.

Βάσια Αντ. και Ευαγγελία Καλλ.

Βασίλης Συμ. 

Βασίλης Τρ. 

Βασιλική Κρ, 

Βασιλική Μπ. 

Βασιλική Π. 

Γιάννης Νεσ.

    Το πλοίο μας έφτασε μια άγνωστη ήπειρο. Το πρώτο πράγμα που αντικρύσαμε ήταν μια ακτή γεμάτη μωβ βράχια και δέντρα που αντί για φύλλα είχε μικροσκοπικά καθρεφτάκια. Ο ήλιος εκεί δεν έδυε ποτέ. Απλώς άλλαζε χρώμα από χρυσαφί σε κατακόκκινο και μετά σε γαλαζοπράσινο.    
    Η χώρα ονομαζόταν «Φωτοχώρα» και οι κάτοικοι δεν είχαν καθόλου σκιά. Ήταν ψηλοί, σχεδόν διάφανοι άνθρωποι με δέρμα που άλλαζε χρώμα ανάλογα με το συναίσθημά τους: γαλάζιο όταν ήταν χαρούμενοι, πορτοκαλί όταν νευρίαζαν, και σχεδόν αόρατοι όταν ήθελαν να κρυφτούν. Το πιο παράξενο όμως ήταν ότι δεν είχαν στόματα.Μιλούσαν αποκλειστικά με μικρές φωτεινές σφαίρες που έβγαζαν από το μέτωπό τους. Κάθε σφαίρα είχε διαφορετικό χρώμα και σχήμα ανάλογα με το νόημα. Η κόκκινη σφαίρα σήμαινεθερμότητα και κίνδυνο, η πράσινη καρδιά δήλωνε φιλία, ενώ ο χρυσός ρόμβος το ψέμα.
    Επίσης, είχαν παράξενες συνήθειες. Δεν τρώνε ανθρώπινη τροφή. Αντί για αυτό πιάνουν ακτίνες φωτός με τα χέρια τους τις πίνουν. Όσο πιο φωτεινή η ακτίνα, τόσο πιο θρεπτική. Επίσης, δεν κοιμούνται ποτέ.
    Μόλις μας αντίκρισαν, ο αρχηγός τους έβγαλε μια τεράστια χρυσή σφαίρα και μας ρώτησε: «Είστε εσείς οι ψεύτες που έρχονται από τον μικρό γαλάζιο κόσμο με το υγρό στοιχείο παντού; Ο Λουκιανός μας τα είχε προφητεύσει ότι θα ερχόσασταν κάποτε…»
    Μας υποδέχτηκαν με μεγάλη περιέργεια, αλλά και με καχυποψία. Μας έβαλαν να δοκιμάσουμε να «πιούμε» φως. Εγώ έγινα για τρεις μέρες κατακόκκινος από το κάψιμο.
    Έτσι λοιπόν, συνεχίστηκαν οι περιπέτειές μας στη Φωτοχώρα, έναν πλανήτη όπου το ψέμα είναι ορατό και το φως τρώγεται.

Γιάννης Χριστοφ. 

Γιώργος Εγγ. 

Γιώργος Κ. 

Γιώργος Τ. 

Δανάη Δ. 

Δέσποινα Τ. 

Δημήτρης Απ. 

Δημήτρης Κ. 

Δημήτρης Μπ. και Παντελής Μοσχ. 

Δικαία Τ. 

Ευαγγελία Κ. 

Θεμιστοκλής Τσ/ 

Θοδωρής Π.

    Ο Λουκιανός και οι σύντροφοί του μετά από μια μακρά περιπετειώδη διαδρομή με το διαστημόπλοιο τους φτάνουν σε έναν παράξενο πλανήτη που ονομάζεται Ουτοπία. 

    Οι κάτοικοί του, οι Ουτοπίτες έχουν διάφορα παράξενα χαρακτηριστικά. Είναι ψηλοί και αδύνατοι, με δέρμα σε αποχρώσεις του μπλε που λάμπει με το φως του ήλιου τους. Έχουν τρία μεγάλα, εκφραστικά μάτια που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με την διάθεσή τους και μακριά, κυματιστά μαλλιά που μοιάζουν με φύκια. Επίσης, είναι σχεδόν αθάνατοι, καθώς το μόνο μέρος του σώματός τους που μπορεί να τους κάνει να πεθάνουν αν χτυπηθεί είναι το μεσαίο τους μάτι που το οποίο είναι το πιο σημαντικό, καθώς μπορεί όταν βλέπουν κάτι με αυτό να κάνει εστίαση. Οι Ουτοπίτες ζουν σε έναν πλανήτη ο οποίος είναι κυριολεκτικά πράσινος με τόσα δέντρα. Οι κάτοικοι ζουν σε δεντρόσπιτα φτιαγμένα από ξύλο και χώμα. Επίσης, οι Ουτοπίτες είναι βαθιά δεμένοι με την φύση, καθώς τους βοηθάει να επιζούν δίνοντάς τους τροφή και νερό. Εκεί ο Λουκιανός και οι σύντροφοί του έμαθαν τον πολιτισμό τους και άκουσαν την ιστορία της γλώσσας τους αλλά και τους μύθους τους. 

Έτσι ο Λουκιανός και οι σύντροφοί του έκαναν καινούργιους φίλους και έζησαν μία αξέχαστη και μοναδική περιπέτεια στον πλανήτη Ουτοπία.

Ιωάννα Σ. 

Κατερίνα Κ. 

Κατερίνα Μ. 

Κατερίνα Χ. 

Κλαούντια Π.

Κωνσταντίνος Διβ. 

Κωνσταντίνος Κ. 

Μαξ 

Μαργαρίτα Χ. 

Μαρία Κασ. 

Μαρία Πιλ. 

Μαρία Συλ. 

Μαρία Ψ.

    Η φυλή αυτή ζει στον Άρη και ονομάζεται Θαλ’Αρ. Στις αρχές της ύπαρξης αυτής της φυλής όλα ήταν υπέροχα. Ένας πλανήτης καταπράσινο, με πλούσια βλάστηση και τρεχούμενα καθαρά νερά. Όμως κάποια στιγμή μία έκρηξη, που μέχρι και σήμερα είναι άγνωστη η προέλευση της, κατέστρεψε όλον τον πλανήτη. Ο λαός καταστράφηκε αλλά κάποιοι μαζί με τον αρχηγό και την γυναίκα του επιβίωσαν. Τώρα πια όμως ο πλανήτης ήταν πολύ ζεστός για να μπορέσουν να ζήσουν στην επιφάνεια. Έτσι με μια ομάδα εργατών ο αρχηγός δημιούργησε έναν υποβρύχιο κόσμο όπου θα μπορούσαν να ζήσουν ελεύθερα.

    Επειδή δεν μπορούσαν να κρατήσουν την αναπνοή τους για πολύ ώρα, δημιούργησαν και χρησιμοποίησαν ως σπίτια κάτι σαν μεγάλες γυάλινες μπάλες οι οποίες μέσα δεν περιείχαν νερό ώστε να μπορούν να αναπνέουν μέχρι να συνηθίσουν να ζουν στο νερό. Με τον καιρό οι απόγονοι αυτών που έφτιαξαν την πόλη έμαθαν να κρατάνε την αναπνοή τους για πάρα πολύ ώρα. Ένας μεσήλικας Θάλ’Αρ μπορεί να κρατάει την αναπνοή του έως και μία ολόκληρη εβδομάδα. Το πόσο μπορεί να κρατάει την ανάσα του κάθε πλάσμα εξαρτάται από την ηλικία. Οι γηραιότεροι μπορούν  έως και ένα μήνα και οι νεαροί δύο με τρεις μέρες μπορεί και ώρες αν είναι πολύ μικροί.    

    Το χρώμα των περισσότερων είναι γαλάζιο ανοιχτό και λαχανί. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις, ιδιαίτερα από την οικογένεια του αρχηγού που είναι ανοιχτό κίτρινο προς πράσινο και πάρα πολύ σπάνια ανοιχτό κόκκινο προς πορτοκαλί. Tα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι παρόμοια με τα δικά μας με λίγες μικρές αλλαγές στα μάτια και στο στόμα.

    Είναι ένας γενικά ειρηνικός λαός. Δεν θα επιτεθεί ποτέ πρώτος όμως αν κινδυνεύουν ζωές αθώων θα τις υπερασπιστεί με θάρρος. Θεωρούν τον πόλεμο πολύ κακό πράγμα για αυτό όλες οι φυλές του πλανήτη προσπαθούν να ζουν ειρηνικά.

Μαρία Χριστίνα Β. 

Μαρία Χριστίνα Δ. 

Μαρίλια Χ. 

Μιχάλης Γ. 

Μιχάλης Π.

Οι Μάτζιν περιλαμβάνουν πολλά δαιμονικά και μαγικά όντα, όχι μόνο μια φυλή. Οι Μάτζιν και το μοναδικό είδος τεχνικής είναι η τεχνική Ματζίν, γνωστοί για το ελαστικό δέρμα της. Οι Μάτζιν Όγκρες, κακά όντα, εμφανίστηκαν σε μη κανονικό υλικό αλλά μπορεί να υπάρχουν κανονικά στο Βασίλειο των Δαιμόνων.

Οι Mάτζιν φαίνεται να έχουν ροζ δέρμα μία κεραία πάνω στο κεφάλι τους. Επίσης φαίνεται το σώμα τους να μεταβάλλεται εύκολα διότι παρόλο που κάνουν μόνο λίγη άσκηση δεν φαίνεται να τους επηρεάζει. Τέλος τρώνε υπερβολικά πολύ ανθρώπινο φαγητό.

Μιχάλης Σκ. 

Μιχάλης Στρ.

Μυρτώ Γ. 

Νεφέλη Π. 

Νεφέλη Φ. 

Νικόλαος Σπ. 

Νικόλας Ζ. 

Νικόλας Ευθ. 

Παναγιώτα Συλ. 

Παρασκευή Σ. 

Πελαγία Σπ. 

Πολυξένη Δ. 

Σάββας Δ. 

Σμαράγδα Π. 

Σοφία Ρ. 

Σταύρος Κ. 

Στέφανος Σ. 

Τίνα Χείρ. 

Φοίβος Κυρ. 

Χαριτωμένη Τρ. 

Χρήστος Αρν. 

Χρήστος Κ. 

Χρήστος Περσ. 

Δείτε κι εδώ