Ουλαλούμ.... Ερωτευμένος ή αλαφροΐσκιωτος?

Το "Ουλαλούμ", ε!


Τρυφερό τραγουδάκι μιας ματαιωμένης ερωτικής συνάντησης ή γκροτέσκο σκίτσο ενός ¨γελοίου έρωτα¨?
Οι επικίνδυνες παραισθήσεις ενός ψυχοπαθή ή η η περιγραφή μιας "αδύνατης" αγάπης,αδύνατης για όλους και για το ίδιο τον ερωτευμένο, παντοδύναμης ωστόσο όχι λιγότερο, παρ' όλα αυτά?
Ρομάντισμός ή αυτοσαρκασμός?
Ή μήπως όλα?

Προβοκατόρικη ερώτηση: Πού χώρεσαν σε ένα ποιηματάκι όλα τα σημεία στίξης? Γιατί άραγες?

,
:
:
...
""
--
;
()
Την αγριεμένη τρυφεράδα του ποιήματος απηχεί η μελοποίηση του. από τον, πάντα ιδιαίτερο αλλά τόσο καίριο και ειλικρινή, Νικόλα Ασιμο.



'Ήταν σα να σε πρόσμενα Κυρά,

απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,
κι έλεγα: Θα 'ρθει απόψε απ' τα νερά,
κι από τα δάσα!

Θα 'ρθει αφού φλετράει μου η ψυχή
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι,
και θα μυρίζει φώτα [ήλιο] και βροχή
το νιο φεγγάρι!...

Και να, το κάθισμά σου συγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα,
και να μαζί σου κιόλας αρχινώ,
χρυσή, κουβέντα.

....Πως να... θα μείνει ο κόσμος με το "μπα"
που μ' έλεγε τρελόν, πως είχες γίνει καπνός
και - τάχας - σύγνεφα θαμπά,
προς τη σελήνη...

......................................

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ...
Κίνησα να σε βρω στο δρόμο - ωϊμένα! -
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα), χρυσή,
κ' εσύ με μένα!...

Τόσο πολύ μ' αγάπησες, κυρά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
πάταγα γω - στραβός - μες στα νερά;
κ' εσύ κοντά μου!...


Ο Γιάννης Σκαρίμπας ¨συνομιλεί¨ με το ομότιτλο ποιήμα του Έντγκαρ Άλαν Πόε , το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ.